JOSÉ CARLOS ULLOA GARCÍA 

O MEU CARRO 

 

Leva o fungueiro do meu carro debuxado un anxo branco,

e na cabezalla pintei unha boneca de rizos mouros,

o cruceiro presume da raíña do Sor, o éxtase das sereas,

namentras o carro canta nas corredoiras, ti sorrís regalando vida á aldea.

 

A xugada tira do carro e ti balanceas as cadeiras semellando unha deusa

                                                                                                                     celta,]

o canto é premonitorio de festa, de ritmo enxebre, a mestura do mar coa

                                                                                                                     terra;]

irradias luz e vences ás tebras da Escuridade do teu pasado xélido,

namentres o teu corpo de deusa fai abrollar auga das pedras negras.

 

Aló emporcallou a “nada negra”, quedou agochada no canto da curuxa

                                                                                                                  parda,]

o gurgullo da auga afoga os recordos ingratos da xuventude de nena,

e coas ás ao vento conduces o meu carro ao teu mar, ao mar do Barqueiro,

xa que despois de ben mollado cantará e berrará o amor da eterna serea.

 

O son do carro cantarín cantará as “reservas” agochadas na túa bolsa chea,

desnudarás a túa alma deixándoa entregada ao amor e á dita,

e por fin daraste, noiva, muller e amiga, esposa dos silencios;

entregaraste de branco cando ti queiras, cando ti decidas e subirás ao carro

                                                                                                 da entrega e da valentía.]

 

A deusa das margaridas murchas. Ed. Meubook, 2014.

 

PÁXINA 28

 

páxina impar vinculada ANXO BOÁN

baixarPDF.png

inicio npgGaZeta nº 0

Somos npgGaZeta estraperlo participa vilariñas

revista de agrupacións poéticas de base

os vilares lareira de soños MMXIX