RAQUEL PAZOS GARRIDO

 

Prégome ao teu silencio e ao silencio de todos

Na urdime do soño

Colocada no tear paralelamente

E colleitos da man

Preguntándome o porqué desta turbia ordenación

Disposta a que un fío mordaz cósanos a boca

Sélenos os labios

 

En silencio tamén a máquina do tempo

cumpre e entretece con astucia ensamblándonos

Unha e outra vez a agulla finamente

segue un patrón previamente marcado

Déixome percorrer

Desatendendo con arte o impulso de tirar de ti

Por non asañala e facerche costura a puntadas

Con sisa estreita e ombreiros anchos

 

Prégome ao teu silencio e ao silencio de todos

Voltas que a vida dá conformando esta trama

recortada sen medida

Seremos en verde, lila ou rosa

Seremos azul dun mar de altura,

Soño longo cosido con sutura

Seremos simplemente un fío do xersei

Aquel, polo que comeza a folgura.