MIGUEL BARRERA

 

POEMA DOS VENCIDOS

                                       Á memoria de Paco Cerdeño e Marcos Ana 

                                      compañeiros de cadea soñadores libres.

O vento sopraba a inverno

a inverno sopraba o vento.

 

A inverno ondeaba o solpor

enchendo de sombras o “Pico de la Miel”.

 

A inverno,

a inverno, sabían a inverno

as palabras cativas

do camarada cativo.

 

A inverno as súas bágoas e o seu consolo.

A inverno os corpos viúvos e as súas donas.

A inverno as cartas do desamparo e tortura.

A inverno gravado en pedra, en cinza,

                   gravado en xeo,

                   gravado en efémero papel de fumar.

 

A inverno súas bágoas,

a inverno os versos de Marcos Ana

humedecidos entre os seus beizos de inverno.

 

O vento sopraba a inverno

enchendo de sombras o “Pico de la Miel”.

 

O fulgor,

do sopro dun cigarro,

rompeu o silencio lembrando os versos

de Marcos Ana.

 

Na néboa da súa memoria

había brasas

da dor do carazo rompéndolle as unllas.

Na néboa da súa memoria

había corredores e muros

onde o seu corazón vagou libre.

 

Na néboa da súa memoria,

rompeu os seus versos

contra as paredes das celas espidas.

Onde o rinchar de portas,

o golpe pesado do parafuso,

o lume apagado das olladas,

o fargallón camiñar

nas mañás de néboa polo patio,

non impediron que o seu corazón vagara libre.

 

Como o fulgor

do sopro dun cigarro,

crebando o silencio cheo de sombras,

esta noite de memoria e inverno,

entre rochas, xunto á moreira perdida,

lembramos as palabras cativas

dun corazón que vagou libre.