MACAMEN ALONSO

 

Azul humidade.

 

No interior do óso,

das unllas,

                       -do amor-

o frío adobado con fame

a  viste cada mañá.

Na interior da alma,

da dor de dedos mortos,

                -da supervivencia-

a necesidade en bocas de fillos

é a forza para  arar.

                   Campesiña do mar,

                  -madrugadas húmidas de sal-

                   Campesiña do mar,

                  - combativa, humilde, tenaz-

                   Campesiña do mar,

                   -prantos silenciosos de cristal-.

 

 

            Verde  alcachofa.

 

O xersei da caixeira do supermercado.

As bolsas de plástico condenadas e repudiadas.

O mandil do carniceiro

      (mestura nauseabunda de verde  alcachofa

                         e vermello sangue con matices).

As follas dunha planta  sedenta.

O reloxo da nena que mira asustada.

O bolso da muller na fila da caixa.

(Non hai  ticket. Acabouse o papel da caixa rexistradora.

                           - acabouse o acuse de recibo da vida-)

 

 

              Anil vexatorio

 

Non escolleu a cor para a súa vida.

                      Nin para o seu  sudario.

Non crebou os seus dedos ao azar.

                         Nin os seus pulmóns.

Non cantou co paxaro.

              Nin co seu amor.

            O  grisú invadiu a súa alma e xa non se oíron  trilos.

(Era un neno con uniforme de mineiro.

Era un neno que desapareceu coma se fose home).