María José Viz

O FUTURO

A través da miña pel resecada

respiro a paisaxe

e decátome de que sempre é a mesma.

De que non serve virarse,

porque non vou obter pracer,

porque nada queda atrás.

 

E o futuro?

Que ven sendo o futuro?

Un continuo devecer, unha morte viva.

A esperanza do que non é.

A dignidade perdida.

Un lóstrego illado no bosque de pantasmas tristes

que botan un riso desencaixado e sepulcral

na partida de cartas marcadas

que xogo co meu destino.

 

Unha pequena folla volveuse de cor murcha

ao meu paso,

arrastrada polo empuxe do lume do teu alento.

Con verdadeira furia, piseina

e, en sopros xeados,

acudiume a vergoña.

 

 

Escorrentei a follaxe

que chegaba aos meus pés

nun só instante,

en remuíños,

por moreas abafantes,

e do meu peito

saíron laios de dor

coa incerteza do día fuxidío.

 

Agora tento agocharme

nas derradeiras raiolas,

na escuridade a piques de cubrir

a fermosa cidade

e sorrío á chegada do solpor,

tan de preto.

 

Quero rexeitar a miña realidade

afastando os meus pensamentos escuros,

impregnados de miserias núas

e esquecer que, un día,

presentindo o meu devir,

nacín chorando.

 

Páxina 19